Wymiana?
Krupier dobiera.
Przykro mi.
Zbadano, że przyśpieszają grę o 30% i nie tracimy graczy przy zmianie talii.
Widzisz? Nie musisz tasować.
- Lubię tasować. - Ale nie musisz.
Chodź, Głuptasku.
ŚRODEK OWADOBÓJCZY
MORDERCZO SKUTECZNY ZABÓJCA OWADÓW
Krupier przegrywa.
- Można? - Zapraszam.
Wymiana, 200.
Poproszę gin z tonikiem.
- Ulubiony drink? - Dobre drinki mają skład w nazwie.
Nie wiesz, co wleją do Manhattana.
A gin z tonikiem albo whisky z colą to jasna sprawa.
Prosta komenda.
Od dawna tu pracujesz, Lauro?
Ponad cztery lata. Opłacałam czesne, teraz opłacam czynsz.
Pech.
Dziękuję.
Krupier przegrywa.
Dobra.
Kumpel powiedział mi kiedyś, że takie chwile ciszy
zdarzają się zawsze równo 20 minut po. Nie mam pojęcia, czemu.
Może to przelatujące duchy. Spójrz.
Dwadzieścia po. Nie rób tego.
- Słucham? - Cztery żetony, które zabrałeś.
To nie Vegas w latach 80. Nie połamią ci rąk.
Pozwą cię, żądając najwyższej kary.
Kamery są tu, tu i tu.
Ta starsza pani w dresie to nie żadna miła babcia.
Krupier ma 16.
Sześć tygodni temu zaczęli rozbudowywać system,
bo ubezpieczyciel zauważył to, co ty.
Dopij drinka, zagraj jeszcze raz i wyjdź.
Pech.
Myślałam, że wyjdziesz wcześniej.
- Czekałem na ciebie. - O rany.
Mogłam dopiero zaczynać zmianę, długo byś czekał.
Nie, ładne dziewczyny zawsze pracują od 20 do 4.
Czemu mi pomogłaś?
Bo wydawałeś się miły.
Nieprawda. Uznałam, że jesteś bucem.
Byłeś zarozumiały i miałeś pecha.
Pierwszy raz okradałeś kasyno?
Kasyno? Tak.
Nie masz do tego talentu. Od razu cię rozgryzłam.
Następnym razem będzie lepiej.
Przygotuję lepszy plan i może znajdę wspólnika w kasynie.
Chcesz mnie w to wciągnąć?
Byłabyś w tym świetna. Nie podejrzewa się ludzi z takim wyglądem.
Z jakim wyglądem?
Takim, że dadzą ci, o co poprosisz.
Co ty na to?
Pewnie znasz kasyno na wylot.
Uczciwie się podzielimy, pół na pół.
- Powodzenia następnym razem. - Zaczekaj!
- Wybacz. Jestem twoim dłużnikiem. - Nie jesteś.
Czuję się zobligowany postawić ci drinka.
- Drinki są tu za darmo. - Ale są okropne.
- Pojedźmy gdzieś. - Nie chcę nigdzie jechać.
Chcę wrócić do domu.
To zabierz mnie do domu.
W porządku?
Co?
A jednak złodziej.
To tylko kawa.
Masz jacuzzi.
- Używasz go? - Tak.
- Byłbyś niezłym magikiem. - Nie. Słaby ze mnie showman.
Tak, zauważyłam.
Z moimi umiejętnościami i twoją pracą, mógłbym nieźle zarobić.
Co byś zrobił, gdybyś miał moją pracę?
Słaby punkt.
Wystarczy jeden.
To zwykle ludzka uwaga.
Pokaż, jak to zrobiłeś.
Dzięki, stary.
Robbie przez 10 lat ani razu tak na mnie nie spojrzał.
Jeśli będziesz go ignorować, będzie chciał więcej.
Jest w tym jakiś morał.
Moja babcia zawsze miała koty.
Mówiła, że potrafią zobaczyć duchy i ostrzegają przed złodziejami.
Tak?
Twój kot się zepsuł.
Martwisz się, co będzie, jeśli nie przestaniesz kraść?
O to, czy pójdę do nieba, jeśli złamię za dużo przykazań?
O to, czy pójdziesz do więzienia.
Wierzysz w niebo?
Sam nie wiem. Moja mama wierzyła i była dość pewna swego.
Mówiła: „Wiem tylko, że nie wszystko wiem”.
To tylko mądrze brzmi.
No dobra, mądralo.
- Ty wiesz, co dzieje się po śmierci? - Wiem.
- Co takiego? - Gnijesz.
Po śmierci gnijesz.
Jesteś tego taka pewna?
Po prostu tak to działa. Fizyka nie miewa wolnego.
W nic nie wierzysz?
Nie ma w co wierzyć. Wierz mi, długo szukałam.
Moi rodzice wierzyli we wszystko.
Ojca, Syna, Ducha Świętego, świat pełen boskiej jasności.
Alleluja.
Wpoili mi to wszystko, każdą księgę i wers.
Żyłam w świecie, w którym wszystko było możliwe.
Później okazało się, że Mikołaj nie istnieje,
że nie ma wróżki-zębuszki,
a stare psy nie wyjeżdżają na farmę na wsi.
Potem na historii dowiedziałam się, że Jezus nie istniał.
Wszystko, co sprawiało, że świat był wyjątkowy,
to tylko bajka.
Pic na wodę, fotomontaż. Gorzej, bo fotomontaże są prawdziwe.
Bardzo chciałam znów poczuć tę magię,
ale zrozumiałam, że to niemożliwe.
Po prostu życie nie jest aż takie ciekawe.
Nie patrz tak na mnie.
Jak?
Jak smutny kotek.
Niezła impreza, kotku.
Zabawa dopiero się zaczyna.
Chodź.
Oni nic nie rozumieją. Myślą, że Krav Maga jest dla Żydów.
Tutaj chodzi o umysł. Maksimum skuteczności i wydajności.
Jak obronić się w każdej sytuacji.
To pasuje do Żydów, oni się często bronili.
Jest też świetnym ćwiczeniem.
Nie masz teraz pracy. Wpadnij do siłowni.
Dam ci lekcję, nauczę cię walczyć.
- Umiem walczyć. - Nie Krav Magą.
- Boksuję. - Dobry jesteś?
Pójdę do sklepu, wracając z pracy. Chcesz coś?
Zaczekaj. Kup sprej na owady.
Dobra.
- Co? - Chcesz kawy?
Kawy? Chodź, musisz wstać.
No już, wstawaj.
Usiądź.
Jesteś w ciąży?
Usiądź, kotku.
Może mój plan zabrzmi irracjonalnie,
ale jest wiele dobrych powodów, żeby to zrobić.
Powiedz, o co chodzi, i zdecydujemy, czy to dobry pomysł.
Pamiętasz, kiedy chciałeś, żebyśmy okradli kasyno?
- Chcesz okraść kasyno? - Chyba muszę.
Długo nad tym myślałam.
Wyeliminowałam inne opcje, to moja ostateczna decyzja.
Może ostateczna to złe słowo.
Rozmawiamy o tym, czy mówisz mi, co postanowiłaś?
Możemy ponegocjować.
To jakieś desperackie szaleństwo.
Nie jesteś szczęśliwa? Ja jestem, dzięki tobie.
Widzę, że jesteś szczęśliwy, ale ja jestem po tej drugiej stronie.
Jestem zła, że nie jestem szczęśliwa.
Nie na ciebie, po prostu zła.
Kochasz mnie jeszcze?
Kocham. Ale nie jestem szczęśliwa.
Okradzenie kasyna cię uszczęśliwi?
Jesteśmy jak z podręcznika do historii. Zbadani, opisani, niezmienni.
Mieszkamy w moim rodzinnym mieście, w gównianym domu po babci.
Oboje mamy beznadziejną pracę. Chcę czegoś więcej.
Byłbym szczęśliwy,
mieszkając w kartonie pod mostem, byle z tobą.
Dla mnie to porażka.
Jestem dla ciebie porażką?
Nie. Raczej jesteś dla mnie za dobry.
To ja wzięłam do domu złodzieja.
Nie jestem złodziejem. Już nie.
Właśnie o tym rozmawiamy.
O czym?
Pracuję tam od ośmiu lat.
Wiem dokładnie, co i o jakiej porze
zrobi każda osoba w budynku.
Wiem, na co zwracają uwagę. Wiem, co widzą.
Osiem lat przewidywalnych zachowań.
Kiedy się spotkaliśmy,
miałeś dobry pomysł, ale beznadziejny plan.
Ja mam dobry plan. Plan doskonały.
Nigdy cię nie złapią.
- Jak cię złapali? - Miałem pecha.
- Przyszły gliny. - Mieli nic nie zauważyć.
Nie powinni się zorientować. Coś było nie tak.
Stało się. Plan nie był doskonały.
Plan był doskonały. Absolutnie doskonały.
Ktoś nas wrobił.
- Rozmawiałam z Adelsteinem. - Po co?
- Mówił o ugodzie. - Nie zgodzę się.
Dostanę najwyżej trzy lata, odsiedzę półtora roku. Ty też.
Za półtora roku, może mniej, wrócimy do naszego życia.
Nie pójdziesz do paki.
To ja poprosiłam, żebyś to zrobił, a ty mnie posłuchałeś.
Gdyby nie to, siedziałbyś teraz na kanapie.
Ale to ja się zgodziłem.
Poprosiłaś, a ja się zgodziłem.
Ja to zrobiłem. Złapali mnie, nie ciebie.
Dostaniesz sześć lat.
Wyjdę za trzy.
Dam radę.
Jeśli będziesz po drugiej stronie, to dam radę.
Zaczekasz na mnie?
Tak, zaczekam.
Rozmowa na koszt odbiorcy z więzienia stanowego Woodward.
WIĘZIENIE STANOWE WOODWARD
Rozmowa na koszt odbiorcy z więzienia stanowego Woodward.
Dobrze.
GOŚĆ
Cholerny Głuptas.
Już po wszystkim.
Zakopałem go między drzewami i położyłem tam kamień,
jeśli chcesz go odwiedzać.
To legalne? Grzebanie zwierząt za domem?
Jasne.
My pochowaliśmy ich mnóstwo.
Cieszę się, że mogłem ci pomóc.
Oboje z Audrey się cieszymy.
Nie siedź tu sama całą noc. Chodź, prześpisz się u nas.
Nie, wolę tu zostać.
Cholera.
Nawet go nie lubiłam.
Beznadzieja, wiem. Też tęsknimy za Cieniem.
Jesteście najlepszymi przyjaciółmi.
- Przed chwilą zdechł kot. - Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Jestem sama, pijana i właśnie umarł mi kot.
Cholera. Przykro mi.
Naprawdę?
Przykro ci?
Powiedziałem Audrey, że potrzebujesz pomocy.
- Czemu to zrobiłeś? - Bo chciałem cię znowu zobaczyć?
Daj spokój, Robbie. Powiedz to wprost.
Sam nie wiem.
Chciałeś mnie znowu zerżnąć? Tego chciałeś?
- Tak. - To była jednorazowa sytuacja.
Pomogłeś mi, dziękuję. Ale nie będziemy tego ciągnąć.
Zrobiliśmy to, stało się. Teraz czekam na Cienia.
Rozumiem. Czekasz na Cienia.
Rozumiesz?
Tak.
Powtórz to.
Czekasz na Cienia.
Dobra. Wchodź.
Rozmowa na koszt odbiorcy z więzienia stanowego Woodward.
- Halo? - Kocham cię.
Coś jest nie tak.
Ja też cię kocham. Co jest nie tak?
Nie wiem. Pogoda.
Powietrze jest napięte, jakby musiało wypchnąć z siebie burzę.
Na pewno jest jakieś określenie na lęk przed napiętym powietrzem.
Tutaj jest ładnie. Drzewa mają pąki.
Kiedy wrócisz, liście już się rozwiną.
- Pięć dni. - Wrócisz za 120 godzin.
U was wszystko w porządku?
Czekanie na katastrofę będzie gorsze,
niż sama katastrofa, która i tak nie nastąpi.
Nic się nie dzieje?
Wszystko w porządku.
Zaraz przyjdzie Robbie.
Planujemy ci przyjęcie niespodziankę.
- Niespodziankę? - O której nic nie wiesz.
Nic a nic.
Kocham cię, kotku.
Ja ciebie też.
Ubieraj się.
Zostawię Audrey.
A ty powiesz Cieniowi. Będą źli, ale zrozumieją.
Albo się wściekną. Bez różnicy.
Nie zrobię tego. Ty też nie.
Cień wychodzi za pięć dni. Będę z nim.
- Nie kochasz go. - Kocham.
Nie tak, jak on ciebie.
Rozmawialiśmy o tym, Robbie.
Zgodziłeś się wiedząc, że to nie potrwa wiecznie.
Moje uczucia się zmieniły.
Moje nie.
- To nieprawda. - Jezu, Robbie.
Pomyśl o tym, jak o cudownym wspomnieniu.
O niegrzecznym sekrecie, który będziesz wspominać na starość,
martwiąc się, że zmarnowałeś życie.
Miałeś skok w bok, ale cię nie złapali. Brawo. Dobrze się bawiliśmy.
To była tylko zabawa?
Robbie, słuchaj.
To musi się dzisiaj skończyć.
Byłeś naprawdę miły.
Oboje byliśmy dla siebie mili.
Więc pożegnajmy się miło, dobrze?
Odmawiasz? Jedź.
Lubię tę piosenkę. Pośpiewasz mi?
Poważnie?
Kim jesteś?
Żyłaś, Lauro Moon.
Teraz nie żyjesz, Lauro Moon.
Przybyłem z powodu twojej śmierci.
Muszę zabrać twe serce. Muszę zważyć twe serce.
Porównasz je z piórem?
Już wiem, kto wygra.
Moje życie bywało lepsze i gorsze, ale nigdy lekkie jak piórko.
Dokąd idziesz?
Dokąd idę?
Czeka cię przejście.
Dokąd?
Żyjąc, wierzyłaś w nicość, więc czeka cię nicość.
Nastąpi koniec. Czeka cię ciemność.
- I spokój? - Czeka cię ciemność.
Wiesz co? Nie.
Nie masz dokąd wrócić.
Nie wejdę tam. Chcę wrócić.
Zabrano już twoje ciało.
Pocięto je w kostnicy, obejrzano organy.
Bliscy już wybrali strój,
który skrywa twój rozkład.
Złożono cię już do ziemi. Już po tobie płakano.
Nic nie mogę zrobić?
Śmierć to nie debata.
Niejeden przed tobą
mamił mnie obietnicami, groźbami, wizją chwały, złota i miłości.
Czemu ty miałabyś odwieść mnie od mych obowiązków?
Nawet cię nie zapamiętam.
Zejdziesz w ciemność, a ja zapomnę o naszym spotkaniu.
Pierdol...
Matko, ale paskudztwo.
Cholera.
WITAJ W DOMU
Laura?
Cześć, Audrey.
Audrey.
Nie dzwoń na policję.
Wynoś się, nieumarła zdziro!
Nie dzwoń po policję, proszę.
- Wejdę do środka. - Nie!
Muszę wejść, dobrze?
Nie zbliżaj się! Czym ty, kurwa, jesteś?
To naprawdę żenujące,
zwłaszcza w tych okolicznościach.
Muszę skorzystać z toalety.
Co? Nie, błagam!
- Spokojnie. - Nie! O Boże!
Płyn do balsamowania wypływa mi wszystkimi dziurami.
To naprawdę obrzydliwe, więc proszę, odwróć się.
- Co tu robisz? - Nie wiem.
- Wiesz, że nie żyjesz? - Zauważyłam.
Jesteś trupem czy czymś jeszcze innym?
Chyba to drugie.
- Postanowiłaś mnie nawiedzić? - Nie o to chodziło.
Potrzebowałam nici.
- Lauro? - Tak, Audrey?
Co pamiętasz sprzed wypadku?
No tak.
Robbie nie żyje?
Tak.
- Tak na dobre? - Chyba...
Tak mi się wydaje. Nie widziałam go.
Ale nie wiem, co teraz robicie.
- Chyba nigdy nie wiedziałam. - Wiedziałaś, co robiliśmy.
Wiem, kogo miałaś w ustach, kiedy umierałaś.
Wszyscy wiedzą?
Wszyscy, którzy byli na pogrzebie.
Mogłam wspomnieć o tym parę razy.
Cień też wie?
Tak. Próbowałam przelecieć go na twoim grobie.
Wydawało mi się to sprawiedliwe.
Masz rację.
Nie jestem z siebie dumna.
Kazałam pochować Robbiego z penisem, którego mu odgryzłaś,
wciśniętym w tyłek.
To wulgarne. Jestem wulgarną kobietą.
Wściekłość i gniew sprawiły, że stałam się wulgarna.
W jednym zdaniu dowiedziałam się o waszej śmierci
i o waszym romansie.
Może to nie było zdanie, tylko wypowiedź.
Albo zdanie złożone.
Powinnam ci podziękować. Wam obojgu.
Lżej kogoś opłakiwać, jeśli cieszysz się, że nie żyje.
- Dzięki za ten album. - Pierdol się.
Robię albumy, bo pamięć jest zawodna.
Szkoda, że nie mam zdjęcia ciebie pieprzącej Robbiego.
Wkleiłabym je do środka i obsypała brokatem.
- Paskudnie się czuję. - Pieprz się.
Każdego obchodzą jego własne uczucia.
Mam gdzieś, co ty czujesz. Obchodzi mnie to, co myślisz.
- Co myślisz o tym, co zrobiłaś? - To było beznadziejne.
Chyba ci przypieprzyłam, ale nie tego chciałam.
- Nie chodziło o ciebie. - Czemu miałoby chodzić?
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Opowiadałam ci o każdej kłótni z Robbiem,
a ty cały czas go pieprzyłaś.
Nie cały czas.
Skłamałaś.
Bez przerwy kłamałaś.
Skłamałam raz, ale to było duże kłamstwo,
z którego wynikło dużo mniejszych.
Co to za wielkie kłamstwo?
Powiedziałam Cieniowi, że na niego zaczekam.
Wiem, że jesteś teraz na mnie zła,
ale potrzebny mi twój samochód.
„Laura Moon, 27, z Eagle Point w Indianie,
zginęła w środę w wypadku samochodowym.
Kochała pracę, przyjaciół i rodzinę”.
To jakiś żart? Kto to pisał?
Nie przemęczył się.
„Kochała pracę, przyjaciół i rodzinę”?
Napisane zupełnie na odwal się. Na dodatek to nie do końca prawda.
Mam gówniany nekrolog.
Masz gówniany nekrolog, bo miałaś gówniane życie.
Byłaś gówniana.
Nie aż tak.
Jak mogłaś żyć z tą myślą... Kiedy jeszcze żyłaś.
Najwyraźniej nie mogłam.
Planujesz przyszłość z Cieniem?
Załóżmy, że śledzenie go da jakieś efekty.
Co dalej? Będziecie szczęśliwą rodzinką z nieumarłym dzieckiem i psem zombie?
Będę miała własne słońce.
W dupie miałaś to słońce.
Cień zasługuje na więcej.
Kocham Cienia. Kochałam. Kocham.
Kocham Cienia.
Jest światłem mojego życia.
Co?
Nawet za życia go nie kochałaś.
Nie naprawdę. Był twoim zwierzątkiem.
- Dlatego nazywałaś go kotkiem. - Teraz go kocham.
Pamiętam cię.
Jesteśmy małym, rodzinnym domem pogrzebowym.
Oferujemy ciągłość.
Ibis i Szakal działają od ponad 200 lat.
Pręty do kości.
Nici do mięśni.
Farba do skóry.
Musimy zadbać o twoje ciało, bo samo już o siebie nie zadba.
Potrzebuje opieki i konserwacji.
Niestety, nic nie poradzimy na twoje ciężkie serce.
Nie ruszaj się. Świeżo malowane.
Serce pociągnęło cię w dół i wróciłaś tam, skąd przyszłaś.
Miałaś jakieś niezałatwione sprawy. Byłaś zakochana?
Nie, ale teraz już chyba jestem.
Szkoda. Miłość jest zawsze problematyczna.
Bycie martwym jest problematyczne.
Niejeden człek wolałby odzyskać choćby cząstkę utraconej miłości,
niż opuścić ją na zawsze.
Podziękuje każdemu bogu, który mu cię zwróci.
Gdy skończysz...
wypełnię swoje zadanie i oddam cię ciemności.
LEP NA MUCHY
Cześć, kotku.
Tłumaczenie: Agata Rudowska